مقدمه: نارسایی حاد کلیه یک اختلال شایع در نوزادان بستری در مرکز مراقبت های ویژه می باشد. در بیشتر نوزادان نارسایی کلیه با عوامل مستعد کننده ای مثل سپسیس، نارسایی قلبی، آسفیکسی پری ناتال و نارس بودن همراهی دارد. شیوع نارسایی کلیه در نوزادان نسبتا بالا بوده و عدم تشخیص و درمان به موقع آن نوزادان را در آینده با عوارض جبران ناپذیری مواجه می سازد.هدف: هدف از این مطالعه بررسی شیوع و علل نارسایی حاد کلیه در نوزادان بستری در بخش مراقبت های ویژه است تا با شناخت عوامل خطرساز، از بروز و پیشرفت نارسایی کلیه کاسته شود.مواد و روش ها: در این مطالعه پرونده 2400 نوزاد بستری در بخش مراقبت های ویژه نوزادان بیمارستان 22 بهمن مشهد در طی 5 سال بررسی گردید. از این تعداد 50 نوزاد معیارهای نارسایی حاد کلیه را دارا بودند. میزان کراتینین سرم نوزادان و حجم ادرار آن ها با اعداد استاندارد مقایسه گردید و در انتها نتایج توسط نرم افزارهای آماری SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و 0.05≥P معنی دار تلقی گردید.نتایج: در این مطالعه شیوع نارسایی حاد کلیه 2.1 درصد بوده است. شیوع نارسایی کلیه در نوزادان پسر 2.3 درصد و در نوزادان دختر 1.8 درصد بوده است. اختلاف از نظر آماری معنی دار نبوده است (0.093=P). از بین 50 نوزاد مورد مطالعه که مبتلا به نارسایی حاد کلیه بودند، 18 نوزاد نارسایی کلیه درونزاد (36%)، 31 نوزاد مبتلا به نارسایی پیش کلیوی (62%) و 1 نوزاد دچار نارسایی کلیه از نوع انسدادی (2%) بودند. در این مطالعه شایع ترین علل نارسایی حاد کلیه به ترتیب دهیدراتاسیون (28%)، سندرم زجر تنفسی نوزادی (18%)، ایکتر و خوب شیر نخوردن (16%)، آسفیکسی (16%) و عفونت (14%) بوده است.نتیجه گیری: نارسایی پیش کلیوی ناشی از کم آبی و خوب شیر نخوردن شایع ترین علت نارسایی حاد کلیه در نوزادان است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

پیش زمینه و هدف: با توجه به عوارض شناخته شده طولانی شدن تهویه مکانیکی، جداسازی موفقیت آمیز بیماران از تهویه مکانیکی حائز اهمیت فراوانی است. لذا بر آن شدیم که دو مرسوم روش جداسازی بیماران از دستگاه تهویه مکانیکی را با یکدیگر مقایسه کنیم.مواد و روش کار: این تحقیق بر روی بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه دو بیمارستان دانشگاهی که تحت تهویه مکانیکی به وسیله فلوشیپ های مراقبت ویژه قرار گرفتند در 8 ماه اول سال 1388 صورت گرفت. جامعه مورد مطالعه 250 مورد که از میان آنها 40 نفر وارد مطالعه شده و در دو گروه با همدیگر مقایسه شدند.نتایج: مدت زمان جداسازی بیماران گروه یک (SIMV به T-piece) طولانی تر از بیماران گروه دو (SIMV به تنفس خود به خودی بعد بهT-piece ) بود. (2.8±1.281) در مقایسه با (1±0.000) روز P=0.000<0.05. طول مدت زمان تهویه مکانیکی در گروه دو (12.30±9.308) بیشتر از گروه یک (9.7±10.183) روز بود.نتیجه گیری: با توجه به اهمیت جداسازی بیماران تحت تهویه مکانیکی در اسرع زمان ممکن جهت جلوگیری از عوارض تهویه مکانیکی طولانی مدت لازم است که این مساله به صورت علمی و با توجه به بررسی جوانب امر صورت گرفته تا در کنار برخورداری از اثرات مفید تهویه مکانیکی در اداره بیماران بدحال و مورد نیاز با بهتر شدن وضعیت بیمار و عدم نیاز به ادامه تهویه مکانیکی بیمار از دستگاه تهویه مکانیکی جدا شود.

زمینه و هدف: داشتن نوزاد بستری در بخش مراقبت های ویژه نوزادان (NICU: Neonatal Intensive Care Unit) بسیار استرس زا بوده و پیوند مادر و نوزاد را تحت تأثیر قرار می دهد. مطالعات پیشین نشان دهنده تأثیر ذهن آگاهی بر بهبود پیامدهای سلامتی بوده اند. در این ارتباط، مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر مراقبت تکاملی تلفیق شده با ذهن آگاهی بر استرس مادری و پیوند با نوزادان پره ترم بستری در NICU انجام شد. روش بررسی: طی این مطالعه مداخله ای، استرس مادری و پیوند با نوزاد در بین مادران سه گروه مراقبت تکاملی تلفیق شده با ذهن آگاهی (گروه یک= 34 نفر)، مراقبت تکاملی (گروه دو= 39 نفر) و کنترل (گروه سه= 50 نفر) که به شکل مبتنی بر هدف و تخصیص تصادفی انتخاب شده بودند، مورد مقایسه قرار گرفت. برای جمع آوری و تحلیل داده ها از پرسشنامه استرس والدیNICU (PSS: NICU: Parental Stressor Scale: Neonatal Intensive Care Unit)، پرسشنامه پیوند براکینگتون، پرسشنامه ذهن آگاهی و روش های آماری آنالیز واریانس، آزمون های تعقیبی شفه، کای دو و کروسکال والیس استفاده شد. یافته ها: نمرات پیوند در گروه یک نسبت به گروه های دو و کنترل کمتر بود که این اختلاف به لحاظ آماری معنادار بود و نشان از پیوند بهتر مادر و نوزاد در گروه یک داشت. نمرات استرس مادری هنگام ترخیص بین سه گروه اختلاف معناداری را نشان داد؛ به طوری که نمرات استرس در گروه یک کمتر از دو گروه دیگر بود؛ اگرچه این اختلاف تنها بین گروه یک و گروه کنترل از نظر آماری معنادار بود. نتیجه گیری: با تلفیق مراقبت تکاملی و ذهن آگاهی، کاهش استرس مادران در NICU و پیوند بهتر مادر و نوزاد می توان به ارتقای کیفیت مراقبت ها در NICU و در نتیجه بهبود نتایج سلامتی در نوزادان بستری کمک نمود.

مقدمه: با توجه به شایع بودن تظاهرات پوستی و واکنش های دارویی در بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه I.C.U و عدم وجود تحقیق اساسی در این مورد، بر ان شدیم که بیماران بستری در (I.C.U)  را از نظر ضایعات پوستی مورد بررسی قرار دهیم.بیماران و روشها: کلیه بیماران بستری شده در بخش های I.C.U مرکزی، اعصاب و اورژانس بیمارستان الزهرا (س) اصفهان در طی سالهای 76 تا 78 بصورت معاینه و مشاهده بیماران، پر کردن پرسشنامه و در موارد مشکوک انجام بیوپسی و نمونه گیری جهت قارچ و میکروب مورد بررسی قرار گرفتند. سپس کلیه اطلاعات به نرم افزار  SPSSS وارد شده و تجزیه و تحلیل آنها توسط آزمونهای Discriminant, Chi-square, ANOVA و رسم نمودار صورت گرفت.یافته ها: 197 نفر از 406 بیمار بستری در I.C.U دارای ضایعات پوستی بودند که از این تعداد بیشترین فراوانی در سنین 40-21 سالگی (37%) و کمترین آنها زیر 10 سال (5/2%) و بالای 80 سال (3%) بودند. 116 نفر آنها (9/58%) مرد و 81 نفر آنها (1/41%) زن بودند. شایعترین تظاهر پوستی ضایعات هموراژیک پوستی (4/23%) و اکنه استرویید (8/22%) بود و نادرترین آن toxic epidermal necrolysis (0.5%) بود. شایع ترین علت بستری خونریزی مغزی و خونریزی تحت عنکبوتیه (هر کدام 2/11%) بود.نتیجه گیری: ضایعات پوستی در بیماران بستری در I.C.U شایع بوده و این بیماران نیازمند معاینات مستمر و دقیق جهت پیشگیری و نیز تشخیص و درمان سریع ضایعات پوستی می باشند.